Salı, Kasım 28, 2006

YANAN SABAH

Gün diyorsam insan diyorum
İnsana biçim veren insan sıcağı giyinmiş.

Törenlerden sonra güleç bir yaşamak
Uzak şarkıların terkedilmiş ayinlerin vadisinde
Paylaşılmaz bir kader içinde
Günün ellerini yakarak
Birikiyor tebeşirin ağusu
Birikiyor durmadan saatlere bakmak.

Saçaklardan sarkıyor umut ebedi tutkuyla
Kızlık gözleriyle bakıyor taraçalardan
Elmacık kemiğinden iniyor toprağa bahar şenliği
Gülüşü serçe ışıltısı
Güzelliği suç okunan öğretmenim
Sabah olarak ışıyor
Kaideler arasından hayatın sergilerine.

Aceleyle yakıyor pazartesiler bedenleri
Sonunda kayboluyor menekşe aydınlığı kızların
Bıyığı terlememiş oğlanların kalpleri değişiyor
Gençliği de işgal edilmiş bir ülke gibi
Yiğitliğin y' si büyük kalıyor sadece
Acı tütüne sarıyor yüzünü öğretmenim.

Kırlangıçları gözlerinden öpüyor cömertçe
Harflerin sırrı boğuluyor kuralların saatiyle
Ateşli bir ülkeden geçiyor öğretmenim
Ateşler içinden şahlanarak...

İsmail KARAKURT
Edebiyat Öğretmeni

(SİMURG, İsmail KARAKURT, MEB Yayınları, 1992 İst, Sh. 48)